امروز دلم واسه اینکه دوباره بتونم اون چشمای نازشو ببینم تنگ شده دارم گریه میکنم دست خودم نیست نمیدونم که چرا دارم گریه میکنم شاید دوباره دوسش دارم اخه باهاش آشتی کردم میدونم که دوستیمون دیگه مثل قدیم نیست ولی خوشحالم که حداقل دوباره باهاش دوست شدم میدونی چیه روزی داشتم از درد تو بیمارستان میمردم که گفتم خدایا ازت خواهش میکنم که برام یه فرشته ای بفرست که کمکم کنه خدا هم برام یه نفر فرستاد شاید باورتون نشه که راست میگم ولی برام یه فرشته ای فرستاد کسی که صادقانه دوستم داشت درکم میکرد و دل داریم میداد شبی خواستم بخوابم دیدم که چشمانم از اشک پر شد و نشستم با خدا کسی که هم رو کمک میکنه دردو دل کردن میگفتم خدایا کمکم کن همه جیزم رو میتونی ازم بگیری ولی عشقمو نگیر من اگه به اون نرسم به خدا حتی یک دقیقه هم زنده نمیمونم و خودمو میکشم روزای اول خوب بود جوری که هر روز خدا رو شکر میکردم ولی بعد از چند سال اون روزای نحس دست به دست هم دادن که منو از بین ببرند روزایی که هر روزش بدتر از دیروزش بود اونجا بود که دیگه برام زندگی هیچ مفهومی نداشت ولی ای دوستانم ای شما هایی که برام تک تکتون عزیزین دکتر شهناز .نیلوفر .بانو خانوم.سمیرا خانوم.حامد.بهروز.و همه کسانی که منو تو این وبلاگ تنها نگذاشتین ازتون خواهش میکنم که برام دعا کنید من در این وبلاگ حرف دلمو میزنم اگه میخوان مسخره کنید بکنید ولی بدونید با هر خندیه شما این قلب منه که هر دفعه با خندیه شما میشکنه تو رو خدا منو کمک کنید دوستان این صدایه کسیه که بهتون احتیاج داره و نیازمنده دعایه خیرتون است شاید دیگه دوستیه ما مانند سابق نباشه ولی ولی باز خوشحالم به خدا من آدمی بدی نیستم به به عشق اعتقاد دارم به عاطفه دختران و احساسشون احترام میگذارم ولی نمیدونم که چرا دنیا دسته به جنگو ستیز واسه من بسته

دوستون دارم دوستانه من حالا الان میرم که با خدایه خودم دردو دل کنم اگه این داداشه کوچکتون رو دوست دارین ای برادران ای خواهران کمکم کنید و همین الان که دارین اینو میخونید دعام کنید دوستون دارم تا دردو دل بعدی خدانگهدارتون  

سالها مرا نفسي به بوي خاك تو بود مادر

حسرتي بر لمس خاك نگاهت بود مادر

در روزگار نبودنت چگونه باشم مادر

در حالي كه از بودنت دورم مادر

بگذار تا نگاهت كنم،

هر چند كه ترس دارم نگاهت را هم فراموش كنم

اما بگذار تا نگاهت كنم

بگذار به اندازه ي تمام نفسهايم نگاهت كنم

بگذار تا در اين تيرگي ها كه از تو دور افتاده ام

نگاهي به خاطراتم كنم اي مادر

بگذار تا بشكنم

بغض حسرتي را كه يك عمر در سينه ام پرسه مي زند

حسرتي دوست داشتني

بارها وبارها خواهم گفت كه دوستت دارم

اما اين بار بگذار تا براي يك لحظه اين بغض را بشكنم

بغضي كه دور تر از نگاه من و توست

غمي نيست ، ما هم مي رويم

با كوله باري از حسرت سر خورده

اما تو بگذار تا كمي نگاهت كنم

                   خدوندا روانی خسته دارم 
                             دلی با عشق تو پیوسته دارم
                      در این دنیا مرا غیر از تو کس نیست
              به فریاد دلم فریادرس نیست

از چشمان باران وارت دور مانده ام این یعنی تولد فاجعه

از اعجاز سفید دستانت محروم مانده ام این یعنی آغاز سکوت

حسرت صدای گرمت را فهمیده ام و این یعنی سر فصل جنون

     نیستی تا نیازم را و اشکم را تبخیر کنی

ومن در تاریکی دالانی که شاید کوچکتر از بالهای سپید پروانه هاست

    ! به سفیدی دفترم خیره مانده ام.اما خوب من

دفترچه ی نگاه مرا به سمت صداقت سینه ات قفلی نیست

هر آن وقت که دلتنگ شدی هر آن وقت که تنها ماندی

سرشارهای احساست را در دفترچه ی نگاهم بنویس

نازنینم!باور کن تمام سطرهای رنگی دلت را صفحه می شوم

 و یک ذره احساس محبت و عشق در وجودش نیست  اوکه باید بخواند نمی فهمد عشق چیست ، شکستن یه قلب چه دردیست دردناک آری او که باید بخواند دیگر لایق این دفتر و نوشته های دلتنگیم  نیست......

پرسيد:

 به خاطر كي زنده هستي؟ با اينكه دلم مي خواست با تمام وجودم داد بزنم "بخاطر تو" بهش گفتم به خاطر هيچ كس. پرسيد پس به خاطر چه زنده هستي؟ با اينكه دلم فرياد ميزد "به خاطر تو" با يك بغض غمگين گفتم به خاطر هيچ چيز. ازش پرسيدم تو به خاطر چي زنده هستي؟ در حاليكه اشك تو چشمانش جمع شده بود گفت به خاطر كسي كه به خاطر هيچ زنده است.

حالا من يه گوشه تنهام با يه عكس يادگاري
رفتي بي وفا و گفتي كه  منو دوسم نداري
حالا باز دوباره بارون مي خوره رو تن  شيشه
اخه چي كم شده از تو كه مي ري واسه هميشه
عزيزم دنيا كوچيكه تو بگو اخه كجايي
ياد تو مي افتم هر وقت
هي مي گم جاي تو خالي
هي ميگم جاي تو خالي
تو شباي پر ستاره
دل من هواتو داره
ياد من مي مونه نيستي
بودنت خواب و خياله
روي بام خاطراتت من كبوتر شدم اما
با يه سنگ نفرت تو پريدم از بوم دنيا
حالا بعد رفتن تو من يه گوشه اي نشستم
هي مي گم كجايي اخر اخه من دل به كي بستم
ديگه خسته ام از اين عشق خيالي
هي ميگم جاي تو خالي
هي ميگم جاي تو خالي

و آیا تا کنون شده خودتون به عشقتون نارو بزنید و شما اونو ول کنید

ولی از نظره من با اینکه خودم یک پسرم ولی اعتقاد دارم که این پسرا هستن که دل دخترارو میشکنند و اگه دختر عاشق پسری بشوند پسرا اونو دوست ندارن و ولش میکنند

ولی در مورده من بر عکس بوده و عشقم منو ول کردو رفت شاید دیگه بهش نرسم ولی باعث شد که دیگه به هیچ کس اعتماد نکنم حتی به خودم

نظر شما چیه ؟؟؟؟

امشب از ناله ی شبگیر زمان خسته شدم

می روم سوی منزلگه ویرانه ی خویش

امشب از باغ خدا خواهم چید:

معرفت عشق صفا نور امید

امشب ازاین همه غم دل به خداخواهم داد

و از او می پرسم:

اشک مهتاب زمان کی به کجا خواهد ریخت

زندگی برگ بودن درمسیرباد نیست امتحان ریشه هاست ریشه هم هرگزاسیرباد نیست

کاش هرگز به اين دنيا نيامده بودم .

و حال که آمده ام کاش زودتر مرگم فرا رسد .

آخر چگونه ميتوان در اين دنيا زندگی کرد ؟

دنيايی که در آن آدم ها روزی چندين بار عاشق می شوند .

دنيايی که در آن عشق را تنها در ويترين کتابفروشی ها ميتوان يافت .

دنيايی که در آن محبت و صداقت مرده و جای آنها را بی وفايی و دروغ گرفته .

دنيايی که در آن دروغ عادت ٬ بی وفايی قانون ٬ و دل شکستن سنت است .

دنيايی که در آن عشق را بايد به بها خريد !

عشق یعنی لحضه های التهاب
عشق یعنی لحضه های ناب ناب
عشق یعنی قطره و دریا شدن
عشق یعنی دیده بر در دوختن
عشق یعنی در فراقش سوختن 

 می خواهم دمی بياسايم ...آسايشی در اوج سرما ، در اوج خفقان...

 باور کن حتی واژه بودن هم عذاب آور شده
 من نبودن را ترجيح می دهم ...
 خدایا من هنوز هم فلسفه جبر و اختيار تو را درک نکرده ام !!!
 زمین خلوت را می نگرم و آسمان ساکت را و خود را...
 و در این نگریستنهای همه دردناک و همه تلخ .... همواره از خود پرسیده ام و هر لحظه صریح تر و کوبنده تر،
 که تو اینجا چه می کنی؟!
 احساس می کنم که نشته ام و زمان را می نگرم و آدمها را می نگرم که می گذرند...
 همین  و همین !
 کوله‏بارم را بسته‏ام
 برای یک سفر طولانی
 به مقصدی نامعلوم

                              همراه قاب عکسم

                                                           و خیال تو

                                                                            -  خدا نگهدار

 

اشك شب

شب هم دلش نميخواهد پاييز برود.اشك شب يخ زده.خورشيد هم فردا شرم دارد از دوباره طلوع.به انتظار صبح نيستم....خداحافظ..حداخافظ.... در سوی روترین شعاع نوری که محو میشد،نگاه خاموش کودک من آب میشد.می اندیشیدم آیا زمستان عبور کرد؟.... آدم ها تند تند افق دیدش را سیاه میکردند.آدم های که همه شان محو بودند.میان بخارهایی که مرارت بهار با خود میآورد فریاد میزد برای آن که خانه ای دروترها جایی که همه سرهاشان پایین بود باز هم آکنده شود از حرارت خنده...بزرگترین کودکی بود که دیده بودم و با همه آن ها تفاوت داشت...در نگاش انگار یک بغل تنهایی بود...میان اصوات گم شده هیاهوها آرام صدای موسیقی ایی میآمد.از چشمانش....ناگهان دنیا از سکون رها شد.ایستایی ما به پایان رسید.دست های یخ زده اش را بالا برد....میان آن همه کلمات محو ش%

که تنها وبی کس سال هاست که خود نمایی می کنند

به امید روزی که مجنون ها بیایند

 و ان ها را با خود ببرند

اری این ها لیلی های افرینش اند

           گویی اسمان نیز نبودنت را حس کرده است

توی که برایم بهترین بودی   عزیز ترین بودی جاودانه ترین بودی

زمانی که تازه گرفتم درست راه بروم 

          تو بهم اموختی که چگونه راه درست را بروم

زمانی که می خندیدم با من همگام می شدی و بلند تر از من می خندیدی

 اما زمانی که می گریستم به خلوت خود می رفتی  تا من اشک های نازنینت را نبینم و ارام تر از من گریه می کردی

زمانی که الفبای فارسی را از معلمم می اموختم

                   این تو بودی که به من الفبای زندگی را اموختی

 زمانی که در بحبوحه ی بلوغ از عشق های ناپاک دیگران برایت می گفتم

           این تو بودی که مرا به سمت عشق پاک پروردگار با بنده اش رهنمون شدی

زمانی که خواستم از تو جدا شوم و زندگی مستقلی را شروع کنم

 این تو بودی که به من شوق رفتن و ادامه دادن دادی

پس چرا......

چرا ای نازنینم تو که مشوق من برای ادامه ی راه بودی خودت از این دنیا بریدی و رفتی و نخواستی بمانی.......

خسته شده بودی؟

می سازم ازچشمان تو

قابی ز یاد و خاطره

بر گوشه دل می زنم

نقش تو را چون حادثه

برق دوچشمت می خورد

بر چشم من چون صاعقه

قلب کبودم را ببین

از عشق تو آتش گرفت

من مسلمانم

قبله ام یک گل سرخ

جانمازم چشمه: مهرم نور

دشت سجاده من

من وضو با تپش پنجره ها می گیرم

در نمازم جریان دارد ماه جریان دارد طیف

سنگ از پشت نمازم پیداست

همهذرات نمازم متبلور شده است

من نمازم را وقتی می خوانم

که اذانش را باد گفته باشدسر گلدسته سرو

من نمازم را پی تکبیره الاحرام علف می خوانم

پی قد قامت موج